Tanımlayamadığım o his…

Edebiyata olan merakımı beni iyi tanıyanlar bilir. Ama birkaç isim var ki yerleri çok ayrıdır benim için.Bunlardan biri Sabahattin Ali. Kürk Mantolu Madonna ile başladım onun hayatına girmeye. Hayatına girmek kelimelerini kullanıyorum çünkü ben sadece kitabı okuyup kapatmayanlardanım… Araştırır okur hayalarına dair çarpıcı örnekler bulurum. Bunun yanı sıra bazı hisler var ki kendimize bile itiraf edemediğimiz kategoride yer alır. Ta ki bir yazar kalkıp bunu kaleme aldığında bize sadece üzerinde düşünmek kalır diye düşünüyorum. 2 gündür elimde İçimizdeki Şeytan var. Sindire sindire bitmesinden korktuğumdan yavaş yavaş okuyorum. Şu dizelerde takılı kaldım:

Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil… İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile. Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum Taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğumu hissediyorum. Kafamda, hiçbir şeyle değişmesi değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller bana her şeyden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor. Fakat daha sonra birdenbire etrafımda bana yakın birini arıyorum. Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini. O zaman ne kadar hazin bir hal aldığımı tasavvur edemezsiniz. Kış günü sokağa atılmış üç günlük bir kedi yavrusu gibi kendimi zavallı hissediyorum Odamdaki duvarlar birdenbire büyüyüveriyor. Pencerelerin dışındaki şehir ve hayat bir anda, insanı içinde boğacak kadar kudretli ve geniş oluyor… Zannediyorum ki, tasavvuru bile baş döndüren bir süratle hiç durmadan koşup giden bu hayat ve bir avuç toprağının bile doğru dürüst esrarına varamadığımız bu karmakarışık dünya beni bir buğday tanesi, bir karınca gibi ezip geçiverecek…Böyle acz içindeyken odamda her şey bana küçüklüğümü ve zavallılığımı haykırıyor.Sokağa fırlıyorum. Bir tek yakın çehre görsem de yanında yürüsem, hiç ses çıkarmadan yürüsem diyorum. Halbuki ara sıra karşılaştığım ahbapları görmemezliğe geliyorum. Hiçbiri bana bu anda yardıma çağrılacak kadar yakın görünmüyor. Bilmem beni anlıyor musunuz? 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s